លោកអ្នកនាងជាទីមេត្រី យើងតែងតែដឹងថាបើសិនជាចង់មើលថ្ងៃលិចគឺត្រូវទៅកំសាន្តនៅភ្នំបាក់ខែងនោះលោកអ្នកនឹងអាចមើលឃើញថ្ងៃលិចបានហើយ ប៉ុន្តែគឺនៅមានកន្លែងមួយទៀតដែលស្ថិតក្នុងខេត្តសៀមរាបនោះគឺ ប្រាសាទជ្រុងជាប្រាសាទតូចមួយដែលស្ថិតក្នុងបរិវេណកំពែងខាងក្រៅនៃប្រាសាទបាយ័ននៅត្រង់កន្លែងកាច់ជ្រុងនៃទន្លេអុំ ដែលស្ថិតក្នុងខេត្តសៀមរាប។
នៅខ្លោងទ្វារចូលផ្នែកខាងត្បូងនៃប្រាសាទអង្គរធំហើយបត់ខាងឆ្វេងដៃធ្វើដំណើរតាមមាត់ទន្លេអុំឆ្ពោះទៅទិសខាងលិចដល់កន្លែងកាច់ជ្រុងនៃកំពែងប្រាសាទយើងនឹងឃើញប្រាសាទតូចមួយទីនោះហើយជាប្រាសាទជ្រុង។ ប្រាសាទជ្រុងជាកន្លែងអាចទស្សនាទេសភាពថ្ងៃលិចដ៏ពិសិដ្ឋនិងគួរឱ្យចាប់អារម្មណ៍។
ទាក់ទងទៅនឹងប្រវត្តិប្រាសាទជ្រុងបើតាមឯកសារដែលស្រាវជ្រាវ និង ចងក្រងដោយគង្គាអង្គររបស់ក្រុមហ៊ុនហ្គ្រីងអឺសបានឱ្យដឹងថា ប្រាសាទជ្រុងគឺជាប្រាសាទតូចច្រឡឹងល្អប្រណីតមួយដែលមានក្បាច់រចនាផ្កាភ្ញីរស់រវើកអមដោយចម្លាក់អាទិទេពជាច្រើននៅគ្រប់ផ្នែកសំណង់នៃប្រាសាទ។
តួប៉មប្រាសាទនេះបែរមុខ ទៅទិសខាងកើត ខណ្ឌជាបន្ទប់ៗសាងសង់ឡើងអំពីថ្មភក់ និង ថ្មបាយក្រៀមមានទំហំប្រមាណ១៥ម៉ែត្រ គុណ១០ម៉ែត្រមានកម្ពស់ប្រហែល ៥,៧ម៉ែត្រ ពីលើខ្នងកំពែងសង់នៅលើកំពែងអង្គរធំ ចំត្រង់កែងនៃកំពែងទិសទក្សិណ និង ទិសបស្ចិម ។
ប្រាសាទនេះកសាងនៅចុងសតវត្សរ៍ទី ១២ ដែលជាស្នាព្រះហស្តរបស់ព្រះមហាវីរក្សត្រព្រះបាទជ័យវរ្ម័នទី ៧។ នៅក្នុងសម័យអង្គរប្រាសាទជ្រុងគឺជាហោត្រ័យ ឬ បណ្ណាល័យតម្កល់ទុកនូវផ្ទាំងសិលាចារឹកដ៏សំខាន់ដែលពិពណ៌នាយ៉ាងពិស្តារអំពីការស្ថាបនាកសាងមហាកំពែង កសិណទឹកព័ទ្ធជុំវិញ និងទ្វារចូលរាជធានីអង្គរធំក្នុងរជ្ជកាលព្រះមហាវីរក្សត្រជ័យវរ្ម័នទី ៧។
រហូតមកទល់ ពេលនេះប្រាសាទជ្រុងទទួលរងការបាក់បែកផ្នែកខ្លះៗដោយសារអាយុកាល និងការបំផ្លិចបំផ្លាញរបស់មនុស្ស។ នៅតាមខ្នងកំពែងខាងកើតប្រាសាទប្រមាណ២០០ម៉ែត្រ មានរន្ធទ្វារសម្ងាត់ចំនួនប្រាំដែលអ្នកស្រុកហៅថារន្ធត្រដេវតាំងពីយូរណាស់មកហើយពីព្រោះមានសត្វត្រដេវធ្លាប់ធ្វើសំបុកនៅទីនោះទើបអ្នកស្រុកហៅឈ្មោះនេះរហូតមក។
តាមលក្ខណៈភូមិសាស្ត្ររន្ធនេះគឺជាច្រកទឹកចេញចូលរវាងទន្លេអុំនិងបឹងតូចៗនៅភាគនិរតីនៃអង្គរធំហើយវាក៏ប្រាកដជាច្រកសម្ងាត់សម្រាប់ការរត់ភៀសខ្លួនរបស់ស្តេច ឬមន្ត្រីនៅក្នុងករណីមានគ្រោះថ្នាក់ណាមួយជាយថាហេតុផងដែរ។ រូងទាំងប្រាំនេះសង់ទម្លុះមហាកំពែងដ៏រឹងមាំរបស់អង្គរធំដែលស្ថិតនៅជាប់ៗគ្នា ប៉ុន្តែវាមានទំហំមិនស្មើគ្នាទេរូងកណ្តាលធំហើយខ្ពស់ជាងគេបន្តិចគឺ ទទឹងទំហំប្រមាណ១,៥ម៉ែត្រ និងកម្ពស់ ២ម៉ែត្រ។
