ប្រាសាទ​ភ្នំ​​ជើងព្រៃ

ភ្នំ​ជើងព្រៃ​ដែល​មាន​ប្រវត្តិ​ពី​យូរលង់​ណាស់​មកហើយ​នោះ ឥឡូវនេះ​បាន​ក្លាយទៅជា រមណីដ្ឋាន​មួយដ៏​សែន​មនោរម្យ​សម្រាប់​បបោស​អង្អែល​​អារម្មណ៍​​ភ្ញៀវ​ទេសចរ​។

អាស្រ័យ​ដោយ លក្ខណៈ​ភូមិសាស្ត្រ​អំណោយផល ភ្នំ​ជើងព្រៃ​ស្ថិតនៅ​ចម្ងាយ​ប្រមាណ​តែ​២​គ​.​ម ប៉ុណ្ណោះ​ពី​ផ្លូវជាតិ លេខ​៧ ជា​ប្រភេទ​ផ្លូវ​គ្រួស​ក្រហម និង​៥៦​គ​.​ម ពី​ទី​រួម​ខេត្តកំពង់ចាម​ស្ថិតនៅក្នុង​ភូមិ​រវៀង ឃុំ​រវៀង ស្រុក​ជើងព្រៃ​។

ប្រសិនបើ​គេ​ចង់​ទៅ​ទីនោះ អ្នកទេសចរ​ទាំងឡាយ​អាច​ធ្វើ​ដំណើរ​តាម​រយៈ​រថយន្ត​ធុន​តូច ដោយ​ប្រើ​រយៈពេល​តែ​មួយ​ម៉ោង​ប៉ុណ្ណោះ​ពី​ក្រុង​កំពង់ចាម​។ ស្ទើរតែ​គ្រប់​គ្នា អ្នក​ដែល​បាន​ទៅ​ដល់ ភ្នំ​ជើងព្រៃ​គេ​មាន​ជំនឿ​ថា​ភ្នំ​នេះ​មាន​វត្ថុ​សក្តិ​សិទ្ធិ និង​ទេសភាព​ដ៏​ត្រកាល​។ ប៉ុន្តែ​ចំពោះ​អ្នកស្រុក​នៅ​តំបន់​នោះ​ពួក​គេ​​មាន​​ជំនឿ​ស៊ប់​គោរពបូជា​ដោយ​ការ​បន់ស្រន់ ហើយ​និង​ធ្វើ​ពិធី​លាបំណន់​ជា​ញឹក​ញាប់​។

ទោះ​បើ​មាន​ការប្រកាន់​ជាប់​នូវ​ជំនឿ​ដូច្នេះ​ដ៏​ដោយ ក៏​បច្ចុប្បន្ន​ភ្នំ​ជើងព្រៃ​នៅតែ​ជា​រមណីដ្ឋាន​ទេសចរណ៍​មួយ​ដែល​ប្រជាពលរដ្ឋ​គ្រប់​ស្រទាប់​តែង​ទៅ​កំសាន្ត​សប្បាយ​ពេល​មាន​ពិធី​បុណ្យទាន​ធំៗ ដូចជា​បុណ្យចូលឆ្នាំ​ប្រពៃណី​ជាតិ​យើង​ជាដើម​។

តាម​ប្រសាសន៍​លោក​អ៊ុច អ៊ី​ម ប្រធាន​ការិយាល័យ​វប្បធម៌​ស្រុក​ជើងព្រៃ​បានឲ្យដឹងថា សព្វថ្ងៃនេះ​ភ្នំ​ជើងព្រៃ​បាន​ក្លាយទៅជា​រមណីដ្ឋាន​មួយដ៏​សែន​មនោរម្យ​​ព្រោះ មាន​ខ្យល់អាកាស​ល្អ​បរិសុទ្ធ​។

លោក​បាន​បន្ថែមទៀតថា តាម​ការ​ឲ្យដឹង​ពីចាស់ៗ​ជំនាន់​មុន​អ្នក​ដែល​ចង់​ឡើង​ភ្នំ​ជើងព្រៃ​នេះ​ពួកគេ​ត្រូវ​សួរ​ឡើង​តាម​វល្លិ៍​ដែល​ដុះ​វារ​ព័ទ្ធជុំវិញ​ភ្នំ​។ លុះ​អំ​ណឹះ​​​ត​មក​ពោល​គឺ​ នៅ​ឆ្នាំ​១៩៩៣ភ្នំ​នេះ​ក៏​បាន​ទទួល​ការរៀបចំ​កែលំអរ​ជាថ្មី​ឡើងវិញ​គិត​រហូត​មក​ដល់​សព្វ​ថ្ងៃ​អស់​ទឹកប្រាក់​ប្រមាណ​ជី​១០០​លាន​រៀល​។

លោក​មឿន មេ​ត​ អាយុ​៤០​ឆ្នាំ អ្នក​មើល​ថែរក្សា​ភ្នំ និង​ជា​គ្រូ​ទស្សន៍ទាយ និង​ព្យាបាល​ជម្ងឺ​ដែល​ល្បី​ថា​ឆុតឆាប​នោះ​បាន​ឲ្យដឹងថា តាម​ការកត់សម្គាល់​អ្នក​ដែ​ល​មកដ​ល់​ភ្នំ​នេះ ភាគច្រើន​ពួកគេ​ច្រើន​មកពី​ភ្នំពេញ​ហើយ​មាន​តែ​មួយ​ចំនួន​ប៉ុណ្ណោះ​ដែល​មកពី​ទី​រួម​ខេត្ត​កំពង់ចាម និង​ស្រុក​ក្បែរៗ​។ ភាគច្រើន​នៃ​អ្នក​ទាំងនេះ​មក​ដើម្បី​ស្វះស្វែង​មើល​ជម្ងឺ ហើយ​និង​ធ្វើការ​បន់ស្រន់​ដល់​វត្ថុ​ស័ក្តិសិទ្ធិ ជា​ច្រើន​ដូច​តា​ក្រហ​មក​ជា​ដើម​។

តាម​ការស្រាវជ្រាវ​ប្រវត្តិ​ភ្នំ​ជើងព្រៃ​នេះ អ្នកស្រុក​មួយចំនួន​បាន​តំណាល​តៗ​គ្នា​ថា ភ្នំ​នេះ​ចែក ចេញ​ជា​ពីរ​ដាច់​ពីគ្នា​។ មួយ​ស្ថិតនៅ​ទិស​ខាងកើត​ហៅថា​ភ្នំ​ស្រី ឬ​ភ្នំ​ធំ រីឯ​ខាង​លិច​ហៅថា​ភ្នំ​ប្រុស ឬ​ភ្នំ​ព្រះបាទ​។

នៅលើ​ភ្នំ​ស្រី​មាន​ប្រាសាទបុរាណ​ធ្វើ​អំពី​ថ្មបាយក្រៀម ដែល​គេ​គ្រប់​គ្នា​ដឹងថា​ជា​ប្រាសាទភ្នំ ជើងព្រៃ កសាង​ក្នុង​ស​.​វ​ទី​១២ ប៉ុន្តែ​បច្ចុប្បន្ន​ត្រូវបាន​បំផ្លិច​បំផ្លាញ​​បាក់បែក​នៅ​សល់​ប្រហែល​៣០%​។ តាមរយៈ​ចម្លាក់​នៅលើ​ផ្តែរ ប្រាសាទភ្នំ​ជើងព្រៃ​នេះ​កសាងឡើង​ដើម្បី​ឧទ្ទិស​ដល់​ព្រហ្មញ្ញសាសនា​។ ប្រាសាទ​នេះ​មាន​ទ្វា​ចូល​ចំនួន​ពីរ គឺ​ខាងលិច និង​ខាង​ខាងកើត​។

ប្រាសាទ​នេះ​ពុំ​មាន​ទ្វារបញ្ឆោទ​នោះទេ​តែ​មាន​បង្អួច​ពីរ​នៅ​សងខាង​ទ្វារ​ចូល​ខាងកើត​។ នៅខាងមុខ​ទ្វារ​ចូល​ខាងកើត​យើង​ឃើញ​មាន​ជញ្ជាំង​ឥដ្ឋ​បែប​ជា​សរសរ​​អម​សងខាង​ទំនង​ជា​សាងសង់​សម័យ​ក្រោយមក​ទេ​?​។

តាម​ការប៉ាន់ស្មាន​របស់​ខ្ញុំបាទ​គិតថា ប្រាសាទភ្នំ​ជើងព្រៃ​នេះ​មាន​លក្ខណៈ​ជា​ប្រាសាទ​មាន​​រោង​ដូច​ដែល​ឃើញ​នាពេល​បច្ចុប្បន្ននេះ តែ​រោង​នោះ​ទំនងជា​សាងសង់​ពី​ថ្មបាយក្រៀម​ដូចជា​ប្រាសាទ និង​មាន​ខ្លោង​ទ្វារ​​ប្រកប​ដោយ​​​សរសរ​​ពេជ្រ​ និង​ផ្តែរ​ចូល​ដ៏​ស្រស់ស្អាត នេះ​បើ​តាម​ការសង្កេត​ឃើញ​មាន​សរសរ និង​ផ្តែរ​នៅ​សេសសល់​នៅ​លើ​នោះ​។

ទោះបីជា​ប្រាសាទ​នេះ​ឧទ្ទិស​ដល់​ព្រហ្មញ្ញសាសនា​ក៏ពិតមែន ក៏​ប៉ុន្តែ​បច្ចុប្បន្ន​នេះ​ក្នុង​ប្រាសាទ​មាន​ដំកល់​នូវ​ព្រះ​ពុទ្ធរូប​ជាទី​គោរព​សក្ការៈ​របស់​ពុទ្ធ​បរិ​ស័ទ្ធ​​គ្រប់ទិសទី ដែល​មក​កាន់​ទីដ្ឋា​ន​ដ៏​ពិសិ​ទ្ធនេះ​។

នៅលើ​ភ្នំ​ស្រី​នេះ ពី​ខាង​មុខ​មាន​ដាន​ជើងមនុស្ស​លើ​ផែន​ថ្ម អ្នកស្រុក​ហៅថា ដានជើង​តា​ព្រេង​។ ចំណែក​ត្រង់​ទិសឥសាន​មាន​ដី​រាបស្មើរ​ធេង គេ​ហៅ​ថា​កន្លែង ឃុន​ឆាង​។ ទិស​បច្ចឹ​មគុក​គុហា មាន​រន្ធ​ថ្ម​មួយ​ប៉ុន​ប្រាក់រៀល គេ​ហៅ​ថា​រន្ធ​ឡូ​តា​ព្រេង​។

ម្យ៉ាងវិញទៀត ជុំវិញ​បរិវេណ​ភ្នំ​នោះ​មាន​កំពែង​ធ្វើ​ដោយ​ថ្មបាយក្រៀម​ដែល​មួយ​ដុំៗ​មាន​ទំហំ ៤​ម​x៦​ម​។ តាម​ចាស់ បុរាណ កំពែង​ថ្ម​នេះ​លោក​ថា​មាន​ដល់​ទៅ​៧​ជាន់ ដែល​ជា​ស្នាដៃ​បុព្វបុរស​យើង​កសាង​។ សព្វថ្ងៃនេះ កំពែង​បែកបាក់​អស់​នៅសល់តែ​ដុំៗ​តែប៉ុណ្ណោះ​។

ភ្នំ​ស្រី ឬ​ភ្នំ​ធំ​នេះ​មាន​ជណ្តើរ​ឡើង​៣ ពី​ទិស​ខាងជើង ខាងត្បូង និង​ខាងកើត ដែលមាន កំពស់ ប្រមាណ​៤០​ម​។ ចំណែក​ខាង​ភ្នំ​ប្រុស ឬ​ភ្នំ​ព្រះបាទ​មាន​កំពស់​៣០​ម រថយន្ត​អាច​ឡើង​ដល់​កំពូល ភ្នំ​បាន មូលហេតុ​ដែល​គេ​ហៅ​ថា​ភ្នំ​ព្រះបាទ​គឺ​ដោយសារ​មាន​ពុទ្ធបាទ​ដែល​បាន​បន្សល់​ដល់​បច្ចុប្បន្ន​នេះ​។

គួរ​ឲ្យ​ឆ្ងល់​ណាស់​ថា នៅលើ​ភ្នំ​ស្រី​មាន​ប្រាសាទ​បុរាណ​ដែល​ឧទ្ទិស​ដល់​ព្រហ្មញ្ញសាសនា ប៉ុន្តែ នៅលើ​ភ្នំ​ស្រី​បែរជា​មាន​ពុទ្ធបាទ​តាំងពី​បុរាណ​បាន​បន្សល់​នៅលើ​ភ្នំ​ប្រុស​នោះ​ទៅវិញ ម្យ៉ាងវិញទៀត គេ​សង្កេតឃើញថា​មាន​ផ្តែរ​ប្រាសាទ​នៅ​លើ​ភ្នំ​ប្រុស​នោះ​ផង​ដែរ ដូច្នេះ​មានន័យថា នៅលើ​ភ្នំ​ប្រុសក៏​មាន​ប្រាសាទ​​មួយ​ផង​ដែរ​។

តាម​ការសន្និដ្ឋាន​របស់ខ្ញុំ​បាទគិត​ថា ប្រាសាទ​នៅ​លើ​ភ្នំ​ប្រុស​នោះ​ក៏​ទំនង​ជា​សាងសង់​ដើម្បី​ឧទ្ទិស​ដល់​ព្រហ្មញ្ញសាសនា​ផងដែរ តែ​ដោយសារ​ការ​បាក់​បែក​​ខ្ទេច​ខ្ទាំ រឺ​ដោយសារ​វិវាទ​សាសនា​? ធ្វើឲ្យ​ពុទ្ធបរិស័ទ​កសាង​ព្រះវិហារ​នៅ​លើ​ភ្នំ​នោះ​វិញ ហើយ​កសាង​ពុទ្ធបាទ​ជាទីគោរពបូជា​។ យ៉ាងណាមិញ​ពុទ្ធ​បាទ​​នោះ​មិនមែន​ទើបតែ​កសាង​នោះទេ តែ​ប្រហែលជា​កសាង​នៅក្នុង​សម័យ អង្គរ រឺ​ក្រោយ​អង្គរ​មក​ម្លេះ​(​សម័យ​លង្វែក​?)​។

ដោយសារ​ការខ្វះខាត​នូវ​ចំណេះដឹង និង​ឯកសារ​ធ្វើឲ្យ​ការសន្និដ្ឋាន​របស់​ខ្ញុំបាទ​ពុំ​ប្រាកដថា​ត្រឹមត្រូវ​នោះ​ឡើយ ប្រសិន​មាន​ឳ​កាស ឬ​មាន​អ្នកស្រាវជ្រាវ ណា បាន​ស្វែងរក​ឬ​សគល់ នៃ​ប្រាសាទ​នេះ​ប្រាកដ​ជា​ល្អ​ជាក់​ជាពុំខាន ត្បិត​សមត្ថភាព​របស់​ខ្ញុំបាទ​នៅ​មាន​កម្រិត​នៅឡើយ​។ ក្នុងនោះដែរ​​រវាត​ភ្នំ​ទាំងពីរ​នេះ​មាន​ចម្ងាយ​ពីគ្នា​៥០០​ម​។

ឧបាសក ឧបាសិកា​ដែលមាន​ជំនឿ​មុតមាំ​លើ​ផ្លូវ​ព្រះពុទ្ធសាសនា តែងតែ​នាំ​យក​ទឹក​ទៅ​ចាក់​ត្រង់​ស្នាម​ព្រះបាទ នៅលើ​ផ្ទាំងសិលា​ធំ លុះ​ទឹក​នោះ​ហូរហៀរ​មកវិញ គេ​យក​ផ្តិល ឬ​ចាន​ត្រង់​យក​ទៅ​ផ្ទះ​ទុក​ផ្ញើរ​កូនចៅ គ្រាន់​បាន​លុប​មុខ និង​ទទួលទាន​។

គេ​បាន​និយាយថា កាលដើមឡើយ​មនុស្ស​ស្រី​និង​ប្រុស​បាន​ភ្នាល់​គ្នា​លើក​ភ្នំ​នេះ ដូច​រឿង ភ្នំ​ប្រុស ភ្នំ​ស្រី​នៅ​កំពង់សៀម​ដែរ ប្លែក​តែ​ខាង​ភ្នំ​ជើងព្រៃ​នេះ​រណ្តៅ​ដី​នៅ​ភ្នំ​ស្រី ដែល​ស្រីៗ​ជីក​យកមក ធ្វើ​ភ្នំ​ក្លាយទៅជា​ស្រះ​ធំ​មួយ​មានទឹក​ខួបប្រាំងខួបវស្សា ហៅ​ថា​ស្រះ​ទឹក​ព្រះ​។

រីឯ​រណ្តៅ​នៅ​ជិត​ភ្នំ​ប្រុស ដែល​ខាង​ប្រុស​ជីក​យក​ដី​មក​ធ្វើជា​ភ្នំ​ក្លាយទៅជា​ស្រះ​ធំ​មួយ​ដែរ ប៉ុន្តែ​គ្មាន​​ទឹក​​ខួបប្រាំង​ខួប​វស្សា​​ឡើយ ​ហើយ​​គេ​​ឲ្យ​ឈ្មោះ​​ថា​ស្រះ​កំពែង​ស្ងួត​។

សព្វថ្ងៃ​នេះ​ស្រះ​ទឹក​ព្រះ​នៅ​ល្អ​ដូចដើម និង​មាន​ទឹក​ថ្លាឆ្វេង​ជាទី​អាស្រ័យ​នៃ​ពួក​មច្ឆា​ជាតិ និង មាន​ផ្កាឈូក​ដុះ​រីក​ស្គុះស្គាយ​ដេរដាស ប្រៀប​បាន​នឹង​បឹង​តូច​មួយ​គួរ​ជាទី​គយគន់​ក្រៃលែង​។

រីឯ​រណ្តៅ ដី​ដែល​ប៉ែក​ខាង​បុរស ជីក​យកមក​ធ្វើ​ភ្នំ​ហើយ​ក្លាយទៅជា​ស្រះ​មួយ​ធំ ឈ្មោះ​កំពែង​ស្ងួត​នោះ មាន​ទំហំ ប្រមាណ​១០០​ម បួន​ជ្រុង​ស្មើ​មិន​ដែល​មាន​ទឹក​ទេ ទោះបី​ខែវស្សា​មាន​ភ្លៀង​ធ្លាក់​ខ្លាំង​យ៉ាងណា​ក៏ ដោយ​។

គួរ​ឲ្យ​ឆ្ងល់​ណាស់​ស្រះ​ទាំងពីរ​នេះ​ស្ថិតនៅ​ឆ្ងាយ​ពី​គ្នា​មិន​ដល់​១០០​ម ផង ម៉េច​ក៏​ស្រះ​មួយ​មាន ទឹក​មិន​ចេះ​រី​ង ឯ​ស្រះ​មួយទៀត​រីង​មិនចេះ​មានទឹក​ដូច្នេះ​។ ប៉ុន្តែ​តាម​ការ​ដំណាល​របស់​តាៗ បានឲ្យដឹង ថា​ការ​ដែល​ស្រះ​ខាង​ប្រុស​ស្ងួត​ដូច្នេះ ព្រោះ​ត្រូវ​បណ្តាសា​របស់​ពួក​ស្រីៗ​។

នៅ​ខាង​ទិសពាយ័ព្យ ជិត​ស្រះ​ទឹក​ព្រះ មានកូន​ស្រះ​មួយ​តូច​ទំហំ​៥០​ម បួន​ជ្រុង ជម្រៅ​៤​ម គេ​ហៅថា​ស្រះ​លាង​ជើង ព្រោះ មុនពេល​ឡើង​ភ្នំ គេ​តែង​ទៅ​លាង​ជើង​នៅ​ស្រះ​នោះ​។

Vayo FM Song Request